اعدام صدام حسین
طبق گزارش خبرگزاری های جهان صدام حسین بزودی بدار مجازات آویخته خواهد شد. بدون تردید بسیاری به پایکوبی و شادی خواهند پرداخت و نا دانسته تداوم فرهنگ خون و انتقام را تا آینده ای دور تضمین کنند.
آویختن صدام حسین بدار ممکن است به لحاظ احساسی ارضاء کننده باشد ولی مرحمی بر هیچ دردی نیست. واقعیت آن است، قدرت و تحکیم قدرت بدون ریزش خون امکان پذیر نیست. صدام حسین بارگاه قدرتش را با کشتار مخالفین و منتقدین خود استوار ساخت. اگر نامش را به بدی و یا زشتی بزبان میآوردی زبانت از حلقوم بیرون کشیده میشد. جنایات صدام حسین بیشمار و نا گفتنی است که مرگ صدام بدون تردید آنها را در پرده ابهام نگاه خواهد داشت. کشتن صدام قبل از آنکه پرده از تمامی جنایات ش برداشته شود، شرایط را برای ظهور صدامی دیگر آماده میسازد.
اگر قدرت میتوانست بر اساس عطوفت و بخشایش استوار و تبلور انسانیت انسان گردد، صدام باید تا آخرین لحظات زندگی اش در دادگاه به جنایات و کشتار قتل عام های بی گناه مردم پاسخ میگفت.
تنها از طریق افشای تمامی جنایات صدام است که میتوان امیدوار بود که وقفه ای در فرهنگ خون و انتقام جوئی بوجود آید. زنده نگاهداشتن صدام و ادامه محاکمه وی در دادگاه های صالح و منصف، یک فرصت تاریخی برای گذار از فرهنگ استبداد و سرکوب را به فرهنگ بینایی و روشنایی فراهم میآورد. متاسفانه این فرصت تاریخی با بدار آویختن صدام از دست خواهد رفت. اینست حرف روشنایی.
