احمدی نژاد متهم میکند
رئیس جمهور پر قدرت ایران، موسای زمان و آن که فرعونیان نشسته در غرب را دچار تب و لرز کرده است، در آخرین سخنرانی خود در قم، مرکز دینداران حرفه ای از مردم ایران بابت گرانی و بیکاری که پشت خمیده مردم را خمیده تر کرده است پوزش و عذر خواهی کرد. اما بار دیگر دست به مظلوم سازی خود زد تا شیفتگان امام عج را همواره در فریب و رویا نگاه دارد.
آقای رئیس جمهور از مردم طلب پوزش و آمرزش نمود تا از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند. بعبارت دیگر، او عذر خواهی میکند که بی کفایتی و ندانم کاری های خود را بعنوان یک مدیر و یک رهبر، پنهان سازد، البته نه آگاهانه که بی مسئولیتی نهفته است در ماهیت شیفتگان دین و دینداری. چرا که در برابر ولایت فقیه و خدا ست که او مسئول است. او مثل فقیه معصوم است و خطا ناپذیر. معصوم پرست است و با تقوا و پرهیزکار. این است که او میتواند انگشت تهمت و افترا بسوی هر فرد و نهادی نشانه رود. او را هرگز باکی نیست.
او متهم میکند نه به آن دلیل که خطا و یا گناهی در دادگاه های عدالت به ثبت رسیده است. او متهم میکند که خود را تبرئه سازد. او متهم میکند تا خود را مظلوم و شهید کند. آقای رئیس جمهور پس از گذشت بیش از دو سال به تازگی در یافته است که بعضی از ارگان های اقتصادی تحت فرمانروایی او از جمله وزارت اقتصاد، بانک مرکزی، سازمان گمرک و سازمان اسناد«به وظايف خود عمل نمی کنند.» معلوم نیست که از چه زمانی باین امر واقف شده است؟ همین چند روز گذشته، یا مدت طولانی تری از آگاهی او نسبت بعدم کارآئی نهادهای تحت فرمانش میگذرد؟ چرا چنین زمانی را برای افشاگری عدم کفایت خود بر گزیده است، از راز و رمزهای وحدت دین و سیاست است.
نیز بدرستی معلوم نیست منظور آقای رئیس جمهور کیست و چیست وقتی که اتهام وظیفه ناشناسی به یک وزارتخانه، یک بانک و یا یک سازمان دولتی وارد میآورد. مسلم است که اینان در کل، بعنی تمام کار کنانی که به این نهاد ها زندگی می بخشند، از کار مند و خدمتگذار جزء گرفته تا بالاترین مقام را نمتوان به وظیفه ناشناسی متهم کرد. بنابراین، روشن نیست که موسای زمان واهمه ی چه چیز و یا چه شخصی را در دل دارد که رک و پوست کنده منظور خود را بیان نمی کند و بمردم نمیگوید که ای ملت شهید پرور ایران اگر راستش را بخواهید من یک کارگزار بیش نیستم. من تصمیم گیرنده اصلی نیستم، این خداوند خامنه ای ست که تصمیم میگیرد. من مجری فرمان او هستم. شما میدانید فرمان او قانون است و نهائی. جای چون و چرا ندارد. واقعیت این است که بزدلی و زبونی بطور تاریخی در نهاد مقام کارگزاری و یاد صدرالعظمی نهفته است. اگر زبان درازی کند به سرنوشت امیر کبیر دچار میشود. اگر برکنار نشود رگش را میزنند. در همه جای دنیا مرسوم است که اگر وزارتخانه ای و یا هر نهاد دیگری که از انجام وظیفه باز ایستاده است، مسئول آن وزارتخانه و یا نهاد را از مقام خود برکنار میکنند و اگر مرتکب قانون شکنی گردیده باشد بعهده نهادهای قضائی است که به موضوع رسیدگی شود و اقدامات لازم بعمل آید. اما از آنجا که مردم ما کسی را که شایسته شغل پادویی بوده است به مقام ریاست جمهوری انتخا کرده اند، بیش از این از وی نمیتوان انتظار داشت.
اما آقای احمدی نژاد انگشت اتهام را تنها بسوی وزارتخانه و بانک و یا سازمان دولتی که خود شخصا بعنوان رئیس جمهور مسئولیت آنها را بعهده دارد، نشانه نرفت بلکه دست بافشاگری عمیقتری زد و به معرفی عوامل و عناصری که چوب لای چرخ سیاست های اقتصادی دولت و برنامه دولت برای مبارزه با فساد میگذارند، پرداخت. وی از «عوامل انحصارگر»، «برخی گروه های قدرتمند» و «برخی افراد خاص» نیز نام برد و آنها را سبب اصلی نابسامانی های اقتصادی کشور خواند.
بدون تردید برای فهم واژه هائی که آقای رئیس جمهور بکار میگیرد نیاز به کلید رمز خواهی داشت. واژه های او مثل واژه های قرآنی است، سحر آمیز و راز انگیزند، بدون تفسیر و تاویل غیر قابل فهم هستند. اما واقعیت آن است اقای رئیس جمهور پیوسته بر آن تصور است که شنوندگان او مشتی رعیت مقلد و نادان هستند، وگرنه کدام رئیس جمهور بخود اجازه میدهد که دهان خود را به چنین خزعبلاتی بگشاید. عوامل انحصار گر؟ در کدام سوراخ پنهان شده اند؟ چه چیزی را بانحصار خود درآورده اند؟ این گروه های قدرتمند – البته نه همه آنها بلکه برخی از انها کدامند و کیانند؟ باید رمز و طلاب بیاندازی که مشاهده کنی نام رفسنجانی- خاتمی- کروبی خروج خواهند کرد؟ برخی- نه همه- افراد خاص؟ آیا براستی اینان مسئول جلوگیری برنامه های مبارزه با فساد دولت هستند و عناصری که چرخ اقتصادی کشور را از گردش باز داشته اند و آقای رئیس جمهور تا کنون اقدامی در بهبود شرایط بعمل نیاورده اند. اگر او در مقام ریاست جمهوری نمیتواند از عهده این عناصر خرابکار که وی از وجودشان و شیوه عملشان و خسارات و زیانهائی که به ملت و کشور وارد میسازند، دست به اقدامی موثر بزند، آیا بهتر نیست عمامه ای بسر بگذارد و عبا و قبایی به تن پوشد و به حوزه های علمیه بازگردد درس فقاهت بیاموزد؟
آقای رئیس جمهور در عین حال فراموش کرده است که دو سال است که به هر گوشه ای از این کشور سفر کرده است و وعده به مردم زبان بسته ایران داده است که با دست یابی به فن آوری هسته ای عروس سعادت و خوشبختی را در آغوش خواهند کشید. که بیش از دوسال است که اربده های مستانه میکشد و قدرتهای جهانی را تحریک و تهدید میکند. او فراموش کرده است که بارها به جهانیان اعلام کرده است که کشور یهود نشین را از چهره زمین محو و با خاک یکسان خواهد کرد. البته این تنها یکی از نقش هائی بوده است که رئیس جمهور بر صحنه دیپلماسی اجرا کرده است.
گویا آقای رئیس جمهور فراموش کرده اند که همین چندی پیش بود که در گشایش مجلس خبرگان بعنوان میهمان مدعو اعلام نمود که تنها مسئولیت دولت مهیا نمودن شرایط برای خروج امام از غیبت است. مگر نه اینکه بازار فساد، فقر و محنت و نابرابری و بی عدالتی هنگام خروج امام عج از غیبت رونق خواهد گرفت؟ بعبارت دیگر، دعوت قدرتهای بزرگ به جنگ و خونریزی، تحریمات اقتصادی ، افزایش تورم و بیکاری و فقر و فسا و فحشا و تباهی را باید پاره ای از برنامه آماده سازی برا ظهور امام عج تلقی نمود. اگر چنین است چرا باید انگشت اتهام را بسوی نهاد های دولتی ، عوامل انحصار گر، برخی گروه های قدرتمند، و برخی از افراد خاص، دراز کرد. مبا دا آقای رئیس جمهور نقش دجال را بازی میکند؟
